,

Sondagkos, koesterkos

Daar is iets byna romanties aan ’n properse bord Sondagkos.

Nie omdat dit fancy is nie. Inteendeel.

Dis die soort kos wat jou terugvat na ’n tafel met mense wat jy liefhet. Na ’n huis waar die potte al van vroeg af prut, waar die reuk van gebraaide vleis en groente deur die gange trek, en waar Sondagmiddag vir ’n paar uur sy eie tyd hou.

Sondagmiddagete is koestertyd.

’n Tyd om langer aan tafel te sit. Om tweede te skep. Om oor niks en alles te praat. Om jou bord vol te skep en vir ’n rukkie te vergeet van Maandag.

Want ’n behoorlike Sondagbord moet nie minimalisties wees nie. 😄

By ons sal daar áltyd twee vleise en twee groentes op daardie bord wees.

Die soort bord wat sê: Kom sit. Jy is welkom. Eet nog ’n bietjie.

Dis die nostalgie van Suid-Afrikaanse Sondae.

En dis presies hoe ons wil hê jy moet voel wanneer jy jou Sondag Special voor jou neersit.

Soos huis.

Woorde: REINT GROBLER

/by
,

Eet ‘n Saggeus en help vir Chain

SAGGEUS IS TERUG! 🐒

Die legende leef voort – en hierdie keer help hy sommer alle vierpotiges in die Witzenberg-area.

Die Saggeus Special, sekerlik die Tolhuis Bistro se gewildste geregte, is terug.

Saggeus, geïnspireer deur die tollenaar Saggeus uit die Bybel, was sekerlik een van die bekendste karakters uit ons Tolhuis-dae. Hy en sy Michellspas-trop was veral lief vir die kombuis, waar sout-van-die-aarde kokke soos Antie Violet, Joe Philander, Merinsia Swartz, Marzanne Stemmet, Cathy Muller en aanvanklik Reint Grobler in daai tien jaar die potte geroer het.

Die kese was besonder lief daarvoor om sommer ‘n roosterkoek van die vuur af te gryp. Dan praat ons nie eers van Saggeus wat op ‘n dag met ‘n volle wortelkoek nog óp sy koekstaander by die voordeur uitgestap het nie!

Die Saggeus Special bestaan uit ‘n oopgesnyde roosterkoek, bedek met skyfies tamatie, Bolognese-maalvleis en ’n gebakte eier. Die cheddslar bo-op word dan in ons pizza-oond gebak tot amper-goudbruin. Hy word bedien met chips en slaai.

Maar hier’s die lekker deel: 10% van elke Saggeus Special wat ons voortaan verkoop, gaan aan Chain Boland, om hulle werk met diere en gemeenskappe te ondersteun.

So hierdie keer hoef Saggeus niks te steel nie.

Jy koop dit sommer ten bate aan hom. 🐒❤️

Beskikbaar van dié naweek af.

/by
,

Altyd ‘n plek aan ons tafel

Daar is iets waarin ons by Harvest Table nog altyd geglo het: ’n Restaurant behoort ’n plek te wees waar mense raakgesien voel.

Nie oor wat hulle bestuur nie. Nie oor wat hulle aantrek nie. Nie oor hoeveel hulle waarskynlik gaan spandeer nie. En beslis nie oor wie hulle ken nie.

Wanneer jy by ons deure instap, is jy eenvoudig ons gas.

Jy kan ’n gereelde kliënt wees wat al jare hier kom, ’n gesin wat vir die eerste keer deur die Witzenberg-area ry, ’n paartjie wat iets spesiaals vier, ’n kontrakteur wat ná ’n lang dag ’n ordentlike bord kos kom eet of iemand wat net honger geword het en toevallig hier gestop het.

Jy kry dieselfde welkom.

Ons glo gasvryheid behoort een van die min dinge in die lewe te wees waar daar nie ’n VIP-ry is nie.

’n Warm glimlag behoort nie van die grootte van jou tafel af te hang nie.

Goeie diens behoort nie van jou van af te hang nie.

En niemand behoort ooit te wonder of hulle “inpas” by ’n restaurant nie.

By Harvest Table sit daar allerhande mense om ons tafels – en presies só hou ons daarvan.

Want ’n gemeenskap bestaan nie uit mense wat almal dieselfde is nie.

Dit bestaan uit mense wat dieselfde plek, dieselfde pad, dieselfde vallei, ’n ete en soms ’n storie deel.

Ná al die jare het ons geleer dat van ons mooiste herinneringe nie noodwendig aan die grootste tafels of spoggerigste geleenthede gekoppel is nie.

Soms is dit die persoon wat alleen ingekom het en uiteindelik met die tafel langsaan begin gesels het.

Die gereelde klant wat deur die deur stap en op sy naam gegroet word.

Die gesin wat elke jaar terugkom.

Die besoeker wat as ’n vreemdeling aangekom het en vertrek het met die gevoel dat hy ’n klein stukkie van die huis ontdek het.

Dít is vir ons gasvryheid.

Geen etikette nie.

Geen rangorde nie.

Net goeie kos, ’n warm welkom en ’n tafel waar daar plek is vir jou.

Kom soos jy is. Ons vat dit van daar af. ❤️

#HarvestTableBistro #Witzenberg #Wolseley #Ceres #Gasvryheid

 

/0 Comments/by
,

Saggeus & the buns

Every restaurant has that one regular customer and Harvest Table Bistro is no exeption.

You know the type. Never makes a reservation. Always complains. Never pays. And somehow thinks the kitchen is self-service.

Ours is Saggeus, the cheeky sentry of the local baboon troop.

At first we thought it was a once-off. But his love for our fresh Village Bakery burger buns soon became legendary. He also developed a taste for eggs, butternut… and carrot cake!

His modus operandi was simple, yet remarkably effective.

He would spend hours lounging on the kitchen roof, waiting patiently for someone to leave the back door open.

Then he’d casually stroll into the kitchen on all fours, grab a six-pack of burger buns from the shelf and head back out again.

If the staff spotted him, he’d run.

If not… he’d simply walk away as if he owned the place.

He never searched around.

Never hesitated.

He knew exactly what he wanted…

…and exactly where to find it.

A six-pack of burger buns tucked under one arm.

Mission accomplished.

Until one memorable day… Someone slammed the back door shut just in time.

Saggeus froze for a split second, hugged his precious buns a little tighter…

…then charged straight through the kitchen, squeezed past the staff, raced through the restaurant and escaped through the front door.

The guests burst into laughter.
The staff never stood a chance

/0 Comments/by
,

ATILLA THE ‘HAAN’

We got Attila from a well-known storyteller and TV personality: a Boschveld rooster and a few hens.

From day one, Attila was mean-tempered.

He chased anything that moved around the property.

Anything.

His hens eventually stopped laying eggs. Not because they couldn’t.

They simply decided they weren’t prepared to live a dignified life under such stressful conditions.

One afternoon, the chickens were wandering around behind the kitchen. It was a busy day at the restaurant, and our waiters were taking trays loaded with drinks out through the back kitchen door, cutting across the garden and past the swimming pool to the tables.

Tiritose, our Zimbabwean head waiter, was carrying a tray absolutely loaded with drinks when Attila spotted him.

The rooster lifted his head.

Tiri saw him.

And then Attila made a beeline for him.

First Tiri walked a little faster.

Then he jogged.

Then he ran.

Attila accelerated too.

And the best part?

Tiri didn’t spill a single drink.

Not one.

Attila chased him all the way around the swimming pool to his table, apparently satisfied that his point had been made.

Then the rooster simply turned around and marched purposefully back to his hens, feathers puffed out, as if he’d just gone to sort out a little administrative matter.

The garden was packed with restaurant guests that day.

So there was an entire audience watching our head waiter, carrying a tray full of drinks, being chased around the swimming pool by a seriously bad-tempered Boschveld rooster.

Attila’s hens have a story of their own. But I’ll save that one for another day…

Words: Reint Grobler

/0 Comments/by